دوره باروک

دوره باروک در موسیقی از حدود سال ۱۶۰۰ تا ۱۷۵۰ میلادی را شامل می‌شود. این دوره پس از رنسانس و پیش از دوره کلاسیک قرار دارد. واژه باروک به معنای "مروارید ناصاف" است و در ابتدا برای توصیف معماری و هنر این دوره به کار می‌رفت.

موسیقی باروک با ویژگی‌هایی مانند استفاده از باس مداوم (basso continuo)، کنترپوان، تزیینات فراوان و تضادهای شدید احساسی شناخته می‌شود. در این دوره، فرم‌های جدیدی مانند اپرا، اوراتوریو، کانتات، سونات و کنسرتو شکل گرفتند.

بزرگترین آهنگسازان این دوره یوهان سباستیان باخ و آنتونیو ویوالدی هستند.