دوره رمانتیک

دوره رمانتیک در موسیقی از حدود ۱۸۲۰ تا ۱۹۰۰ میلادی را شامل می‌شود. این دوره بر بیان احساسات فردی، تخیل و آزادی هنری تأکید داشت و واکنشی بود به نظم و تعادل دوره کلاسیک.

موسیقی رمانتیک با احساسات شدید، برنامه‌های داستانی، فرم‌های آزادتر و ارکسترهای بزرگتر شناخته می‌شود. آهنگسازان این دوره به دنبال خلق آثاری بودند که داستان‌ها، احساسات و مناظر طبیعی را به تصویر بکشند. موسیقی برنامه‌ای و پوئم سمفونیک در این دوره رواج یافت.

بزرگترین آهنگسازان این دوره شامل شوپن، شومان، لیست، برامس، چایکوفسکی، واگنر و وردی هستند.